Laad de speler; Video - Laat reekalfjes met rust
http://www.over-reeen.nl/Portals/0/video/Laat_reekalfjes_met_rust_420.jpg Geproduceerd door: Stichting Reeënopvang Nederland en EntingFilms
Voorlichtingsfilm over het opvangen van reeën en reekalveren. Het gebeurt helaas maar al te vaak, dat mensen een reekalf uit de natuur meenemen in de veronderstelling dat het door de moeder ( reegeit ) is verlaten. Dit is echter bijna nooit het geval.

03-05-2012
Afbeelding: Twee  reekalveren liggen in maairijp gras

Het komt in mei en juni regelmatig voor dat mensen tijdens een wandeling door een natuurgebied een reekalfje aantreffen dat helemaal alleen in gras of struiken ligt. Vaak denkt men dan dat het kalfje in de steek gelaten is of dat de moeder er niet meer is. Men neemt dan het kalfje mee om het naar een boswachter, een dierenarts of een reeënopvang te brengen.

Hoewel goed te begrijpen, is deze reactie in de meeste gevallen een heel verkeerde.
Pas geboren reekalveren volgen in de eerste weken van hun leven de moeder nog niet steeds. Dagelijks zijn ze maar gedurende een korte tijd bij elkaar als de kalveren gezoogd worden. De rest van de tijd liggen ze alleen. Ook bij naderend gevaar vluchten ze niet maar drukken zich plat tegen de grond en blijven dan roerloos liggen. Gedurende deze kritische periode die ongeveer drie weken duurt kunnen de kalveren gemakkelijk benaderd en opgepakt worden. Ook zijn ze gedurende die tijd een gemakkelijke prooi voor bijvoorbeeld loslopende honden, één van de redenen waarom in de meeste natuurgebieden honden aangelijnd moeten worden gehouden.

Er is dan ook geen sprake van, dat zo’n kalfje door de moeder in de steek gelaten is. Het enige wat je in zo’n geval moet doen is er niet aankomen en het met rust laten. Is het jonge dier in gevaar, bijvoorbeeld van een maaimachine, breng het dan in de dichtstbijzijnde, beschutting biedende, struikgewas. De moeder zal het daar in bijna alle gevallen terug vinden.

Natuurlijk zijn er ook andere situaties. Omdat het aantal reeën in ons land groot is en veel wegen het leefgebied van de reeën doorkruisen komt het regelmatig voor dat een reegeit die kleine reekalveren heeft door een botsing met een auto om het leven komt. In zo’n geval zal de bevoegde persoon die belast is met de afhandeling van aanrijdingen met dieren, eventueel samen met de beheerder, proberen de reekalveren te vinden. Om ze daarna naar een ministerieel erkend opvangcentrum te brengen. Die opvangcentra hebben toestemming om beschermde dieren onder zich te hebben en beschikken over de nodige kennis en ervaring om de verzorging van gewonde of verweesde dieren tot een goed einde te brengen zodat deze na verloop van tijd weer in de natuur teruggezet kunnen worden.

Het verzorgen en opfokken van jonge reekalveren vraagt veel kennis en ervaring. Een leek moet daar beslist niet aan beginnen want dat eindigt meestal in ongewenste omstandigheden, zoals reebokken die mensen zien als soort genoten en uiteindelijk hun territorium tegen mensen verdedigen.

Er is echter nog een praktijk situatie. Namelijk als iemand toch een reekalf meeneemt en aanbiedt. In die gevallen kan een opvangcentrum helpen door de mensen die zo'n jong dier vangen te wijzen op bovenstaande en de reekalveren terug te brengen naar de vindplaats.

Wie, zoals wij, de berichten van boswachters volgt ziet van maart tot juli treurigmakende foto's voorbijkomen van gewonde en dode zwangere reegeiten of reekalfjes. De dieren zijn vaak het slachtoffer van loslopende honden.

In de vrijwel dagelijkse berichten op twitter staan dode reekalfjes met beetwonden, reegeiten die net voor of tijdens het kalven door een hond gedood gedood worden. Daarom geven we aandacht aan dit soort incidenten, want ze staan voor de boswachter niet op zich. Diverse boswachters melden bijvoorbeeld dat in hun werkgebied jaarlijks een aantal keren met zekerheid te zeggen is dat het omkomen van een gevonden ree veroorzaakt is door een loslopende hond. En dat zijn alleen nog maar de gevallen die gevonden worden.

Enkele boswachters die ook BOA (Buitengewoon Opsporingsambtenaar) zijn, waren getuige van zo'n drama met een ree. Een verslag: ,,Van een afstandje zag ik twee loslopende honden een ree opjagen, net zo lang tot ze in een raster terechtkwam. Daar begonnen ze met zijn tweetjes aan haar poten te trekken. Ik ben er heen gehold en heb de honden van haar afgeschopt. De dames bij wie de honden hoorden waren meteen verdwenen, maar wat had ik hen graag op de bon geslingerd! Dan zit je daar met een gewond, gillend dier in totale paniek. De verwondingen waren zo erg dat ik de hulp moest inroepen van iemand die het dier kon en mocht doden. Het enige wat je dan nog kunt doen is iets over haar ogen, hoofd, leggen. Maar wat duurt een kwartier dan lang. Zulk gekrijs blijft je je hele leven bij!"

Honden gaan instinctmatig op de reeën af, dat kun je hen niet kwalijk nemen. Wij hopen dat mensen die honden uitlaten zich bewust worden van het effect van hun huisdier op de omgeving, en dus van de noodzaak van het aanlijnen. Houdt je hond dus aan de lijn! Bedenk ook dat je honden niet los mag laten lopen tenzij in een daarvoor aangewezen gebied. Wordt een hond op loslopen of opjagen betrapt, dan wacht de eigenaar - zeker in het voorjaar - een fikse boete. Om de incidenten met loslopende honden te voorkomen, werken BOA's samen en treden zij streng op tegen de eigenaren. Zo maken zij bijvoorbeeld processen-verbaal op.

BOETE: De boete voor het baasje van een loslopende hond bedraagt negentig euro. Zodra een hond achter een ree aanzit, valt het onder ongeoorloofd jagen, stroperij, met de daarbij behorende boetes. Die kunnen voor baasjes met 'jagende' honden oplopen tot meer dan vijfhonderd euro."